در قرن پانزدهم میلادی، در پهنه وسیع آسیای مرکزی، قلمرویی قدرتمند به نام خان‌نشین دَره‌بَیلَر وجود داشت. حاکم این سرزمین، عدالت خان، پادشاهی عادل و درستکار بود که دو پسر دوقلو داشت. پسر اول، حوضو، جوانی شجاع، خردمند و نیرومند بود که پدرش او را بسیار دوست داشت و او را جانشین برحق خود می‌دانست. در مقابل، برادر دوقلویش، قره‌بوغدای، فردی حسود، حیلگر و تشنه قدرت بود.حسادت قره‌بوغدای روز به روز بیشتر می‌شد تا اینکه نقشه‌ای شوم کشید. یک روز در جریان شکار در جنگل‌های انبوه، او در غفلت دیگران، پدرش عدالت خان را به قتل رساند. قره‌بوغدای با زیرکی تمام، گناه این جنایت بزرگ را به گردن برادرش حوضو انداخت. حوضو که شوکه و بی‌گناه بود، توانایی اثبات بی‌گناهی خود را نداشت و به دستور برادرش دستگیر و در تاریک‌ترین زندان خان‌نشین حبس شد.